Landschap op de fietsweg

Smart but casual

Het hoogtepunt van de dag werd bereikt toen ik onderweg stopte om de weg te vragen aan een verkeersagent op de "ring road" rond Kathmandu. Tijdens ons gesprek voelde ik opeens een druk vanachter tegen mijn fiets. Bleek dat dat een bus achter mij op zachte maar doortastende wijze in mijn achterwiel gereden was. Zowel de flik als ikzelf waren een beetje verrast en ik vroeg direct aan de agent "would you please make him pay for that, sir ?" Het wiel was immer volledig ineengereden.

Na veel vijven en zessen kwamen we er uiteindelijk achter hoeveel het allemaal ging kosten en was de eigenaar van de busmaatschappij naar de plaats van de ramp gekomen. Ondertussen had een menigte van een stuk of 30 ogenschijnlijk gelobotomeerde Nepalese ramptouristen zich zond mij verzameld. Met mijn KWke en mijn helmke voelde ik me erg schitterend, omgeven door al die mannen die me zeker een kwartier lang aanstaarden, zonder iets te zeggen.

Uiteindelijk wilde de eigenaar van de busmaatschappij het wiel repareren. Maar omdat het zo'n high tech fiets was en omdat de legering waaruit de velg bestond van zo'n buitenaardse en onrepareerbare kwaliteit was, wilde de eigenaar van de fiets, die ondertussen ook ter plaatse was gekomen, dat niet toelaten. Daarna wilde de busman 50% betalen. Dat was niet naar mijn zin en gelukkig verstond de man wel wat Engels, wat hem niet belette om me na elke van mijn zinnen uit te schelden in het Nepalees, tot groot jolijt van de ramptoeristen.

Gelukkig was er geen twijfel dat de bus in fout was, omdat de flik er mee op had staan te zien. Na nog een half uur wachten in de regen en een welgeplaatste "please sir, act like an addult so we can all go home and be happy", heeft de buseigenaar toch betaald. We gingen uiteen met handgeschud en geknuffel en we zijn snel een taxi ingedoken. Nogmaals dank aan die flik, anders hadden we deftig bedrag lichter geweest.

Tot zover onze fietstocht.

Smeerlapperij !

De smeerlap

Ramptoerisme

De politiek situatie is wel niet van de beste. Op 2 september zijn hier nog een paar mensen gestorven in drie gelijktijdige bomaanslagen. Op 19 september zijn de Maoisten uit de regering gestapt en hebben de internationale gemeenschap uitgedaagd om hen te bekritiseren en dat ze nog wapens hebben en blabla. Velen vrezen dat ze terug zullen beginnen met de guerillaterreur die ze lang gevoerd hebben. Uiteindelijk wordt er een datum overeengekomen, 22 november, waarop er verkiezingen zouden gehouden moeten worden. Het komt allemaal wat over als een situatie die elke moment kan escaleren. Daarom beslissen we maar om de datum van ons vertrek uit Nepal wat te verzetten. Dat blijkt echter niet zo simpel. De lul van Thai airways wilde ons niet helpen, ondanks ons business class ticket (jaja, moving on up on that social ladder ! Neen, we wilden het wel eens proberen en het was maar 30 Euro per persoon duurden dan Economy). Achteraf blijkt dat er een wachtlijst bestaat voor dat soort dingen, maar dat wisten wij groene business classers natuurlijk niet.

Centrum Kathmandu is een modderige bedoening met een funkey verkeerslandschap

Hier en daar een koe maakt de zaak interessanter

We zijn zo vroeg mogelijk aan de grensovergang met China. Ondertussen hebben we geleerd dat de Chinezen niet altijd dezelfde zaken vanzelfsprekend achten als wijzelf, dus nemen we best een beetje speling. Gisteren hebben we een afspraak gemaakt met 2 Finnen om een jeep te delen naar Kathmandu.

De Finnen zijn inderdaad op het appel. Na een vlotte grensovergang zoeken en vinden we ons een jeep die ons voor een redelijk bedrag wil vervoeren. Helaas hebben de Finnen nog geen visum. Ze moeten dus even in de rij staan en dat is lang genoeg om ervoor te zorgen dat onze jeep geblokkeerd wordt. Er is immers maar 1 rijstrook en die staat vol vrachtwagens. Wij staan gedurende een uurtje geparkeerd naast die kamions en kunnen uiteraard niet door. Na een poosje weet onze chaufeur echter via veel gepraat het vrachtwagen convooi uiteen te krijgen. Hij heeft ze blijkbaar kunnen overtuigen dat de Chinezen hen vandaag om een of andere reden niet willen doorlaten. Cool hoe ze hier een file uiteen moeten lobbyen. Nepal trekt blijkbaar wat op Indië.

De weg naar Kathmandu heeft makkadam ! Echt geen luxe voor dit soort van vertigineus kronkelbaantje, maar wel iets wat schromelijk ontbrak aan de andere kant van de grens. Het landschap is prachtig en groen, wat ook schril afsteekt tegen de dorre Tibetaanse taferelen.

De Finnen maken hun namen waar. Het is ongeveer 11u30 waneer ze simultaan hun heupfles Whiskey bovenhalen. Later, tijdens de lunch, gulpen ze beide op 5 minuten een fles Carlsberg van 650ml op. Als ik ze erop aanspreek, wijzen ze me op het uurverschil tussen China en Nepal : het is in Nepal 2 uur later. Tijd voor een opkrikker.

Een jeep met zatte Finnen is toch nog beter dan het openbaar vervoer !

Langs de weg naar Kathmandu